Piwo i kaszanka
[wywiad] Źródło: UZetka
Autor: Karol Tokarczyk & eddie
Data: 2006-03-01
"Waszym rozmówcą będzie Marcin Żabiełowicz". Oko w oko z Mistrzem. Spokojnie, najważniejsze to opanować drżenie rąk. Jakoś się udało. Tym bardziej, że sam Marcin okazał się niezwykle pomocny, a przy tym rozmowny i sympatyczny. Poniżej zapis trwającej blisko 20 minut rozmowy.
Hey istnieje już 14 lat. Cały czas tworzysz, ale nie zawsze udaje Ci się przeforsować swoje pomysły na forum grupy. Kasia mówi, że Twoje piosenki dryfują bardziej w stronę Living Colour czy Pata Metheny. Czy w związku z tym jest szansa, że pojawi się kiedyś solowa płyta Marcina Żabiełowicza?
Musiałbym mieć najpierw 150% pewność, że to, co robię na płycie solowej, jest po pierwsze -warte pokazania światu, bo nagrywanie takiego krążka dla siebie, jako hobby nie ma sensu. Po drugie - płyta solowa musi się naprawdę różnić od tego, co prezentuje się w macierzystej formacji. Nie będę, oczywiście, podawał żadnych nazwisk, ale znam wiele przypadków, gdzie muzycy decydują się wydać album solowy, który po części lub nawet w całości brzmi jak twórczość grupy, w której gra na co dzień.
Na przykład Wu-wei Banacha?
Być może (śmiech). Nie mnie to oceniać. Podczas pracy w zespole, cała odpowiedzialność rozkłada się równomiernie na barki wszystkich. Album solowy zmusza jego twórcę do poniesienia wszystkich konsekwencji. Nie ukrywam jednak, że przez lata nazbierało się tego materiału na tyle dużo, że można by coś nim zrobić. Jednak nie jestem przekonany, czy już nadszedł ten czas.
Nagrałeś intro na potrzeby płyty Mental Revolution Indios Bravos. Jak wyglądają dziś Wasze stosunki z Banachem? Czasem gracie na tych samych imprezach. Widujecie się wtedy?
Taka sytuacja zdarzyła się może dwa razy. Utrzymujemy z Piotrkiem kontakty na poziomie domowym. Jedni więcej, inni mniej. Ten kontakt jest.
Podczas nagrywania Echosystemu często posilaliście się zupkami chińskimi. Jakie są najlepsze? Vifon, Kim Lan czy Amino?
Generalnie jestem fanem Vifona, natomiast wszystkie te zupki
przebijają produkty Kuksu. Jest jednak jeden problem: Kuksu są bardzo drogie. Jedna zupka to wydatek rzędu 6 czy 7 złotych, czyli dosyć sporo za taki produkt. Za to są do nabycia już w miskach, do których wystarczy dodać wrzątek. Prześwietne.
W Waszym archiwum znajduje się film, którego rejestracji dokonano przy okazji prac nad ostatnim krążkiem. Wiemy, że proces produkcyjny trochę się przeciągnął i dlatego nie wydaliście Echosystemu z dodatkową płytką dvd. Co stanie się z filmem?
Najprawdopodobniej wyjdzie dvd. Film jako film. Nie będzie dodatkiem do niczego. Realizatorem projektu jest zaprzyjaźniona ekipa z Zielonej Góry.
Hey ewoluował na przestrzeni lat. Jak ustosunkowujesz się do tej drogi?
Takie rzeczy zawsze trzeba odbierać dwojako. Spojrzeć na to od strony twórcy, a także ludzi, do których adresuje się swoją twórczość. Często jest tak, że artysta, który jest w miarę świadomy i ma coś do powiedzenia przez swoją muzykę, ewoluuje. Tego procesu praktycznie nie da się zatrzymać. Nie mówię tutaj oczywiście o produkcjach disco czy czymś takim, ale o twórcach. Z tego punktu widzenia ewolucja jest niezbędna, bo nagrywając wciąż takie same płyty można zwariować. Chyba udusiłbym się we własnym sosie. A tak, każdy krążek to inne spojrzenie na muzykę. Uczę się samodyscypliny. Wiem, co grać, wiem, czego nie grać. Ważne, by mieć nad sobą kontrolę, gdyż w studiu łatwo ulec grzechowi pychy i mając do dyspozycji najnowsze cuda techniki można przesadzić. Popisywać się, nawstawiać masę rzeczy, których później nie da się słuchać. Jest jeszcze druga strona ewolucji... słuchacze. Część z nich zmienia się razem z nami. Cieszą się, że zespół się zmienia, wynika to z ich wewnętrznej potrzeby ewolucji. Są też ludzie, którym to przeszkadza. Miałem kiedyś podobną sytuację jako fan Guns n' Roses. Dwie pierwsze płyty uważam za doskonałe, ale kierunek, w jakim poszli później kompletnie mi nie podpasował. Zawsze istnieje niebezpieczeństwo, że straci się słuchaczy. Z drugiej strony, jest szansa na znalezienie nowych.
Jak zatem postrzegasz Velvet Revolver?
Nie lubię wokalu Scotta Weilanda. Nie przekonuje mnie jego barwa głosu i sposób śpiewania. Nigdy nie byłem fanem Stone Temple Pilots. Weiland odcisnął zbyt duże piętno na muzyce Velvet Revolver.
Dużo muzyki słuchacie? Znajdujecie na to czas?
Ostatnimi czasy słucham głównie radia. Najczęściej "Trójki". Radio to dla mnie przede wszystkim słowo, nie muzyka. Uwielbiam styl reporterski "Trójki", tamtejszych dziennikarzy.
Hey był swego czasu najpopularniejszym polskim zespołem. Nie mieliście problemów z zapełnieniem największych obiektów w kraju. Dziś gracie biletowane koncerty w zdecydowanie mniejszych klubach...
Tak, ale z drugiej strony wciąż jesteśmy jednym z niewielu polskich zespołów, który może grać biletowane trasy koncertowe. Poza tym często gramy "plenery". To też ciekawe doświadczenie, bo pośród przypadkowych ludzi, którzy przyszli napić się piwa i zjeść kaszankę pojawiają się tacy, którzy Hey'a nie znali i dzięki temu mogli poznać. No i na takich koncertach zawsze pojawiają się nasi fani. Jest bardzo sympatycznie, chociaż atmosfera różni się od tej, którą mamy w klubach na biletowanych imprezach.
Przełomowym momentem Waszej kariery była płyta Karma. Wytwórnia nie była zainteresowana jej promocją, rozstaliście się z Katarzyną Kanclerz, która prowadziła Wasze interesy. Wybraliście wolność artystyczną, ale komercyjnie... zeszliście troszeczkę niżej.
Na pewno. Aczkolwiek nie jest tak, że jeśli nie istniejemy e mediach lub, jeśli jest nas tam mniej, to z grupą dzieje się coś niedobrego. Kiedyś wstydziłem się o tym mówić, ale teraz mogę już stwierdzić to bez ogródek: jestem niezwykle dumny z tego, że zespół Hey mógł wybrać wolność tworzenia, mógł wybrać swoją wizję własnego wizerunku i mimo to, wciąż istnieje, wciąż ma wielu fanów. Dla mnie jest to jakaś miara sukcesu.
A Kult? Kult od zawsze gra tak samo i wciąż zapełnia hale sportowe...
Kult jest grupą, którą lubią wszystkie środowiska. Gimnazjaliści, licealiści, studenci, ludzie pracujący. Kult ma dłuższą od naszej karierę. Na ich koncerty przychodzą ludzie, którzy słuchali grupy w młodości. Na pewno jest to sytuacja godna pozazdroszczenia, ale nie wiem, czy ktoś potrafi to logicznie wyjaśnić. Gdyby znał receptę, byłby bardzo bogatym człowiekiem.
Jak to jest, że świat odkrywa młode rockowe grupy pokroju Kasabian czy Franz Ferdinand, a u nas są to Queens czy Ewa Sonnet? Wynika to z faktu, że ciężko zarobić u nas na muzyce innej od popu?
To przede wszystkim kwestia świadomości muzycznej i edukacji. Często bywam na przeglądach młodych zespołów i widzę, że niektóre grają naprawdę dobrze.
Przychodzi jednak moment, kiedy trzeba zacząć na siebie zarabiać i młodzież często musi porzucać granie. Sztuka jest pojęciem bardzo sinusoidalnym. Raz jest się na górze, raz na dole. Moja żona jest Amerykanką. Widzę, jaką ma przewagę nade mną w wychowaniu muzycznym. Nie chodzi o wiedzę nabytą, ale jakąś świadomość przebywania w danej kulturze. Spójrzcie na płyty z muzyką dla dzieci.
W USA mamy rozbudowane aranżacje, piosenki śpiewają najwięksi. Na przykład Diana Krall w Ulicy Sezamkowej. U nas dominuje w tej kwestii wiocha, tandeta i prostactwo. Jest spora różnica między dorastaniem przy melodii z "Janosika", a obcowaniem z Dianą Krall.
Rozmawiali: Karol Tokarczyk & eddie
UZetka nr 29
marzec 2006
Materiał zgromadził(a): Szlachcic
|